Ietsje minder alleen
De laatste veertig jaar van mijn leven had ik met mijn man gedeeld en een vakantie alleen was een ervaring die ik niet kende.
11 November 2026
Het was mijn eerste vakantie na het overlijden van mijn man toen de rouw nog akelig rauw was. De laatste veertig jaar van mijn leven had ik met hem gedeeld en een vakantie alleen was een ervaring die ik niet kende. Over de bestemming twijfelde ik heftig. Moest ik kiezen voor het onbekende om nieuwe herinneringen zonder mijn man te schrijven of zou bekend terrein troost bieden? Na lang vijven en zessen besloot ik om terug te gaan naar een B&B waar we al eerder waren geweest. Op een rare manier had ik het gevoel dat hij er dan toch nog een beetje bij was.
Bij het inchecken werden er geen vragen gesteld – wat ik fijn vond. Alleen een ‘welkom terug’ omdat de eigenaresse zich herinnerde dat ik al eerder te gast was. Toen ik tegen borreltijd met een boek bij de houtkachel zat, vroeg ze of alles naar wens was. Ik schudde van ‘nee’ en zei dat ze het niet persoonlijk moest nemen. ‘Wil je er over praten?’ vroeg ze. Dit keer schudde ik van ‘ja’.
Na mijn verhaal – dat ik zonder tranen niet had kunnen vertellen – zei ze dat ik er goed aan had gedaan om weer lekker bij haar te komen. ‘Je voelt je natuurlijk hartstikke alleen. Maar als je behoefte hebt om even te kletsen of samen iets te drinken weet je me te vinden. Wie weet maakt dat dat je je heel even ietsje minder alleen voelt.’