Als het buiten stormt…

Lange herfstwandelingen in de bossen, daar waren ze voor gekomen. Ze hadden laarzen meegenomen en wandelschoenen, een dikke trui en een regenjack. Zo waren ze overal op voorbereid was het idee. Maar op het moment dat ze hun auto parkeerden begon het te regenen. Niet zo maar een bui maar stortregens met windstoten die de oude bomen in het park zo wild heen en weer schudden dat we ons hart erbij vasthielden. Zo woest als dit hadden we de herfst, voor zover we ons herinnerden, nog nooit meegemaakt.

‘Morgen is het vast beter,’ zei mevrouw. Voor vandaag zou ze met een glas rood en een boek bij de houtkachel wegduiken, aanschuiven voor het diner en vroeg naar bed gaan. ‘Ook wel eens fijn!’

Die nacht viel er zo veel regen dat onze kelders onderliepen – ook nog nooit eerder vertoond. En het noodweer hield aan. Die hele zaterdag en de hele zondag. We vroegen ons af of onze gasten als gepland tot maandag zouden blijven. Een beetje tot onze verbazing deden ze dat. Dat ze deur niet uit waren geweest had hen een gevoel van rust gebracht dat ze nog nooit eerder hadden ervaren. ‘

Als het buiten stormt komt de boel van binnen blijkbaar tot stilstand,’ zei zij terwijl met haar wijsvinger een paar keer ter hoogte van haar borstbeen tikte. Ze hadden, kortom, genoten!