‘Hartstikke pensioengerechtigd’

Ze waren niet meer de jongsten. ‘Hartstikke pensioengerechtigd,’ zeiden ze zelf over hun leeftijd. Maar die zaak hadden ze nu eenmaal en om die door te kunnen geven aan een volgende generatie - wat er nu toch maar eens van moest komen - hadden ze er nog een keer heel hard aan moeten trekken. Zij zei dat ze zich niet kon herinneren wanneer ze voor het laatst zo hard had gewerkt. Op het hoogtepunt – of moest ze zeggen dieptepunt? – had ze haar laptop geopend om haar dag te beginnen toen de maan notabene nog in volle glorie aan de hemel stond.

Ze waren moe. Toe aan vakantie. Toe aan niksen. Toe aan een glaasje en een hapje, aan hun hoofd leegmaken en aan heel veel slapen. Ze checkten in op een maandag in juni. Het weer zat mee. Ik had de kussens al klaar gelegd in de tuinstoelen met de parasol in de aanslag. Ik had erop gerekend dat ze weinig puf zouden hebben om uit eten te gaan en daar had ik goed mee gerekend. Er was voor twee weken geboekt. Twee weken van bijtanken.

Ik vond het heerlijk om deze gasten te kunnen geven waar ze behoefte aan hadden: rust, verzorging, aandacht. Want dat is immers waar gastvrijheid om draait. Toen ze naar huis gingen zagen ze er – en dat is niet overdreven! – 10 jaar jonger uit. En dat ze ‘hartstikke pensioengerechtigd’ waren, was in geen geval meer aan hen te zien.