Het was een lieve jongen die net in de puberteit zat

Mevrouw kwam alleen met haar zoon – ‘een lieve jongen die net in de puberteit zit’.  Ze had ons van tevoren per mail op de hoogte gesteld van zijn ‘geestelijke beperking’. Daar hoefden we overigens geen rekening mee te houden, maar ze vond het gewoon beter om het te laten weten.

Toen ze ingecheckt waren en met een kopje thee bij de haard hadden plaatsgenomen kwam de jongen naar me toe. ‘Weet jij wanneer mijn pappa terugkomt?’ vroeg hij. Voordat ik kon reageren was mevrouw al opgestaan. Ze legde uit dat haar man een aantal maanden terug was overleden. Haar zoon kon maar niet begrijpen waarom hij er niet meer was, want hij vroeg er elk uur naar.

In de volgende dagen zou hij nog heel vaak de vraag stellen wanneer zijn pappa weer thuis zou komen. Maar in de loop van de week viel het ons op dat het vragen minder werd. Toen mevrouw na een week uitcheckte vertelde ze dat haar zoon die nacht onbedaarlijk had gehuild. Het besef dat zijn vader nooit meer thuis zou komen was uiteindelijk dan toch tot hem doorgedrongen. Ze dacht dat een andere omgeving - deze omgeving - daar aan bij had gedragen.