‘Maar het is toch zeker maar een hond?’

Op de website stond dat ‘huisdieren na overleg welkom’ waren. Dus startten we het overleg voordat we aanbetaalden. Mevrouw veranderde meteen van toon. Want ja, nu ik het zei, dat stond inderdaad nog op hun website, maar inmiddels was dat niet meer het geval. Ik kreeg de reden waarom ongevraagd te horen en daarbij ging de stem van mevrouw steeds wat verder de hoogte in. Iets met een reu die zijn poot had opgetild tegen de bank en dat ze uren en uren op haar knieën had gelegen om die vreselijke stank weg te krijgen. Dus ik begreep het vast wel. Geen honden meer, want daar had ze geen zin meer in.

Ik zei dat ik het begreep maar dat we in dat geval nog even verder zouden zoeken omdat wij niet zonder onze hond op vakantie willen. Hij hoort er nu eenmaal bij, is als het ware een volwaardig gezinslid en hem achterlaten voelt niet fijn.

‘Nou ja,’ zei mevrouw. ‘Maar het is toch zeker maar een hond?’

‘Ja,’ antwoordde ik. ‘Maar het is wel ónze hond.’