Zo’n typische westerling

Hij was ook zo’n typische westerling die het buitenleven zodanig had geromantiseerd dat er uiteindelijk geen andere optie meer was dan de stad te verruilen voor het platteland. ‘Een duur avontuur,’ vatte hij die move samen. ‘Want ik wilde al op mijn knieën terug toen de laatste dozen nog niet eens waren uitgepakt.’ Zijn buiten verkopen bleek niet zo makkelijk als verwacht en het vinden van een nieuw onderkomen in de stad veel lastiger, dus ja, hij had zijn leergeld wel betaald.

Ik vroeg me af waarom hij dan toch weer bij ons had geboekt, want behalve een hert of konijn, kom je hier geen sterveling tegen, dus meer buiten dan dit gaat het niet worden.

‘Heel simpel,’ verklaarde hij. ‘De natuur brengt mijn hoofd tot rust, geeft me energie, verbreedt mijn horizon. Maar na een paar dagen is de accu opgeladen en snak ik naar prikkels. En misschien ben ik ook wel een mens van tegenstellingen.’

Hij had bij ons hoe dan ook het ideale adres had gevonden om bij te tanken als hij daar aan toe was en als we last minute annuleringen kregen mochten we hem altijd bellen. We beloofden dat we dat graag in gedachten zouden houden.